Słowo wstępne

Naszą prawdziwą potrzebą, której zaspokojenie da nam najwyższą transcendentalną korzyść i umieści nas na platformie najwyższej doskonałości jest tylko bhakti-yoga. Bez bhakti-yogi, wszystkie rodzaje duchowych praktyk, jak pobożne uczynki czy poszukiwanie wyzwolenia, nie mogą nam przynieść właściwego rezultatu. Ale jeśli spróbujemy praktykować dziewięć rodzajów służby oddania pod przewodnictwem właściwego guru, wtedy z łatwością osiągniemy najwyższy rezultat.

Śrila Govinda Maharaj

Dedykacja

Ta publikacja jest zadedykowana naszemu uwielbionemu mistrzowi duchowemu Śrila Gowinda Dev-Goswamiemu Maharadżowi, w dniu 4 Lipca 2004r, dniu odejścia Śripada Riszabhadewy Prabhu (Śripad Rishabhadev Prabhu). W ostatnich dniach życia Riszabhadew Prabhu bardzo pragnął aby ta książka "Ocean Nektaru" została wydrukowana i rozprowadzona na całym świecie dla korzyści wszystkich szczerych poszukiwaczy prawdy. Swą prośbę skierował do nas.

Słowa uznania

Chcielibyśmy wyrazić wdzięczność za pomoc, pracę i słowa zachęty ze strony niżej wymienionych wielbicieli:

Kryszna Madhuri Dasi
Mandakini Dasi
Nitjahari Prabhu
Sadhu Prija Prabhu
Mathuranath Prabhu
Szobhana Kryszna Prabhu
Jagadananda Prabhu
Madhu Mati Dasi
Gaura Haridas Prabhu
Sarwabhavana Prabhu
Ananta Kryszna Prabhu

Tłumaczenie:

Kalatuta Das

Edycja:

Enekszi Dasi
Mahaprabhu das
Vidja Sundar Das

Wstęp

Fragment przemowy Śrila Bhaktivinoda Thakury w 1896 w Diniadżpur, w Zachodnim Bengalu.

Większość z nas lubi czytać ksiażki, których wcześniej nie znało. Niecierpliwie wchłaniamy wszystkie informacje w niej zawarte, a osiągnąwszy ten cel, nasza ciekawość raz zaspokojona, znika. Wiele osób, które charakteryzują się wysokim mniemaniem o sobie i sobie podobnych, studiuje w taki sposób. Właściwie większość czytelników czyni z siebie składowisko faktów i opinii opisanych przez innych. To nie jest studiowanie. Student powinien poznawać rzeczy z myślą o ich twórczym wykorzystaniu a nie więzieniu ich niczym sędzia skazanego!

Myśl jest postępowa. Powinna kształtować w czytelniku poprawę i rozwój. Ten jest najlepszym krytykiem kto potrafi ukazać dalszy rozwój starej myśli. Natomiast ten kto jedynie potrafi ją odrzucać jest wrogiem postępu i w rezultacie samej natury. ?Zacznijmy wszystko od początku", mówi krytyk, ? stara nauka nie odpowiada na pytania współczesności. Pochowajmy dawnych autorów bo ich czas już minął". To płytkie myślenie. Postęp jest bez wątpienia  prawem  natury i wraz z jego biegiem nieuniknione są rozwój i naprawa powstających błędów, gdyż postęp znaczy podążanie do przodu albo wznoszenie się wyżej.

Chcąc iść w ślady niemądrych  krytyków, powinniśmy cofnąć się do poprzedniego przystanku i rozpocząć  wyścig od nowa. Kiedy tylko znajdziemy się ponownie w połowie drogi naszego wyścigu, następny krytyk podobnej natury głośno rozpaczając oznajmi: "Zacznijmy od nowa, to jest zła droga!" W ten sposób niemądrzy krytycy nigdy nie pozwolą nam  przejść  całej drogi i zobaczyć co jest na końcu. Dlatego niepotrzebna krytyka i bezowocne czytanie stają się największymi wrogami postępu, więc musimy ich unikać.

Z drugiej strony, prawdziwy krytyk poradzi nam zachować i chronić to co raz osiągnęliśmy i jedynie usprawnić nasz wyścig od tego punktu, do którego  przybyliśmy w naszej palącej potrzebie postępu. Nigdy nie poleci nam abyśmy cofali się do początku, gdyż dobrze wie, że była by to strata naszego czasu i wysiłku. Skoryguje nas w tym punkcie w którym już jesteśmy, a prawdziwy student to zaakceptuje. Czytając książki starego autora taki student zorientuje się, w którym punkcie się znajduje na drodze postępu idei. Nigdy przyjdzie mu do głowy palenie ksiąg zawierających rzekomo bezużyteczne myśli. Żadne myśli nie są bezużyteczne. Myśli są sposobem do osiągnięcia celu. Czytelnik, który odrzuca złą myśl, nie wie że nawet zła droga może być odremontowana i przekształcona w dobrą. Jedna myśl jest drogą prowadzącą do następnej. Tak więc czytelnik rozumie to, że myśl, która jest osiągniętym dzisiaj celem jutro staje się środkiem do osiągnięcia następnego celu. Kontynuacja myśli staje się niekończącą serią środków i celów w postępie ludzkości.
Wielcy reformatorzy zawsze mówią,  że ich misją nie jest niszczenie starego prawa, ale jego wypełnienie. Walmiki, Wjasa, Platon, Jezus, Mahomet, Konfucjusz  i Czeitanja Mahaprabhu wyrażają tę prawdę w słowach i w czynach.

Tematy filozoficzne i teologiczne są niczym szczyty piętrzących się i niedostępnych gór, które przyciągają uwagę i skłaniają do dociekań. Myśliciele i filozofowie analizują swoje obserwacje instrumentami rozumu i świadomości, jednak opierają się o różne punkty widzenia. Zależą one od pozycji społecznej autora i jego postawy filozoficznej. Różnią się tak jak różne są miejsca świata z których pochodzą te osoby.
Platon patrzył na szczyt duchowych kwestii z Zachodu, a Vyasa dokonał obserwacji ze Wschodu. Konfuciusz dokonał tego z dalekiego Wschodu a Schlegel, Spinoza, Kant i Goethe z dalekiego Zachodu. Chociaż ich obserwacje dokonane zostały w różnym czasie i różnymi metodami, to konkluzje są te same, tak jak i cel ich dociekań. Polowali oni na Wielkiego Ducha, nieuwarunkowaną Duszę Wszechświata. Byli niestrudzeni w jej poszukiwaniu. Ich słowa i styl różniły się od siebie, ale znaczenie było to samo. Starali się odnaleźć absolutną religię, a ich trud ukoronowany został sukcesem, gdyż Bóg daje swoim dzieciom , jeśli one tego pragną, wszystko co ma. Docenienie piękna konkluzji ich nauk wymaga uważnego, hojnego, pobożnego i uświęconego serca.

Prawdziwy krytyk to wielkoduszny sędzia, wolny od uprzedzeń i stronniczości - tych wielkich wrogów prawdy, które zawsze udaremniają próby dociekliwego, każąc mu wierzyć, że Prawda Absolutna jest jedynie w jego starej księdze religijnej. Jaki lepszy przykład można przytoczyć niż filozof z Benares nie znajdujący prawdy w uniwersalnym braterstwie ludzi którzy posiadają wspólnego ojca - Boga? Filozof przywiązany do swojego ograniczonego sposobu myślenia nigdy nie dostrzeże piękna wiary chrześcijańskiej. Chrystus myśląc o swym Ojcu pogrążony był w miłości absolutnej i tak długo jak filozof nie będzie podobnie myślał tak długo będzie pozbawiony rodzaju wiary jakiej nauczał Zbawiciel z Zachodu. Podobnie chrześcijanin powinien przyjąć drogę myśli Vedanty i wtedy pokocha jej konkluzje. Dlatego duch krytyka winien być rozległym, dobrym, chojnym, szczerym, niestronniczym i pełnym współczucia.

Bhagavata, objawione pismo Vaisznawów, nie pozwala swoim zwolennikom domagać się niczego innego jak wiecznej miłości do Boga. Królestwo świata, piękności niebios, władza nad materialnym światem nigdy nie są obiektem modlitw Vaisznawy. Vaisznawa modli się w pokorze: " Ojcze, Mistrzu, Boże mój, Przyjacielu, Mężu, niech się święci imię Twoje! Nie zwracam się do Ciebie o nic, bo wszystko już od Ciebie otrzymałem. Grzeszyłem przeciw Tobie. Teraz tego żałuję i proszę o Twe wybaczenie. Niech Twa świętość mnie dotknie i uwolni mnie od mojego grubiaństwa. Niech mój duch pokornie odda się Twej Świętej służbie w absolutnej miłości do Ciebie."

?Nazwałem Cię mym Bogiem. Niech podziw Twojej wielkości pochłonie bez reszty moją duszę. Zwróciłem się do Ciebie jako do mojego Mistrza, więc pozwól mojemu duchowi mocno oddać się służbie dla Ciebie. Zwróciłem się do Ciebie jako do mojego przyjaciela, więc niech mego ducha opanuje święta miłość do Ciebie pozbawiona uczucia lęku i strachu. Nazwałem Cię mym mężem, więc niech moją duchową naturą na wieki powiążę się z Tobą, zawsze kochającym, a nigdy budzącym strach czy niesmak. Ojcze! Daj mi wystarczająco siły, aby podążać do Ciebie jako Małżonka mej duszy i połączyć się wspólnie na wieczność w miłości! Pokój temu światu!"

Duch tego tekstu posuwa się daleko i honoruje wszystkich wielkich reformatorów i nauczycieli, którzy żyli w przeszłości lub pojawią się w przyszłości w innych krajach. Waisznawa gotów jest oddawać szacunek wszystkim wielkim ludziom obdarzonym energią Boga bez wględu na ich pochodzenie. Jak uniwersalną jest religia Waisznawów! Nie jest ona przeznaczona jedynie dla pewnej klasy hindusów, ale dla wszystkich ludzi w ogólności niezależnie od statusu społecznego czy kraju pochodzenia.

W esencji, waisznawizm jest Absolutną Miłością jednoczącą ludzi w Nieograniczonym, Niezależnym i Absolutnym Bogu. Niech pokój na zawsze zapanuje w całym wszechświecie wraz z postępującym jego oczyszczeniem dzięki wysiłkowi przyszłych bohaterów będących pobłogosławionymi, zgodnie z obietnicą Bhagavata, mocami Wszechmogącego Ojca, Stworzyciela, Utrzymującego i Niszczyciela wszystkich rzeczy w Niebie i na Ziemi.

Rozdział 1

Wyższy smak

Przez użycie bomby atomowej Ameryka pokonała Japonię i przeraziła cały świat. Z pozoru wydawała się cieszyć pokonaniem świata, ale w głębi czuła obawę: ?może przyjdzie za to zapłacić". Ten katastrofalny akt był okropną zbrodnią i jest potępiony. Ale tak naprawdę to po prostu zbiorowy rezultat naszej karmy. Nikogo nie można oskarżyć. Tak jak nie można mieć pretensji do własnych odchodów o to, że się pojawiają. Ponieważ jemy, pokarm przechodzi przez nasz system trawienny, a jego resztki wychodzą jako odchody. One same nie są temu winne ponieważ są nieuniknionym produktem jedzenia pokarmu. Karma jest jak odchody: ponieważ działamy, wynikiem tego są warunki naszego życia i przychodzące reakcje. Zbiorowe lub pojedyncze. Są jak odchody które są wynikiem wszystkich naszych działań i środowiskiem w jakim żyjemy. Warunkami na jakie sami sobie zapracowaliśmy.

Nie ma potrzeby szukać winnych, lepiej wszędzie dostrzegać łaskę Pana. On zawsze jest obecny nawet w najgorszych okresach naszego życia i czeka na sposobność, aby nam pomóc. Powinniśmy jedynie szczerze zwrócić się po tę łaskę. Z całą szczerością. On jest wszędzie i czeka: ? Popatrz na Mnie mój chłopcze. Nie troszcz się nadmiernie warunkami jakich przyszło ci żyć. Jestem tutaj, blisko ciebie. Skupiłeś swoją uwagę na rzeczach zewnętrznych i zaabsorbowałeś nimi swoją świadomość. Przenieś tą uwagę i świadomość wyżej do wewnątrz, i wtedy zobaczysz, że Ja tam jestem. Patrzysz w dół by zapewnić sobie komforty i służących, ale gdy spojrzysz w górę, ponad swoje istnienie, znajdziesz Mnie w tamtej sferze. Patrz w górę! Nie oglądaj się w dół za swoimi sługami."

Gdy chcesz stać się panem i mistrzem wtedy szukasz ludzi i rzeczy do swej służby. Obierz przeciwny kierunek, sam stań się sługą i poszukuj swego mistrza, który jest twoim Panem. Wtedy się wzniesiesz i zostaniesz zabrany do wyższego królestwa. Jeżeli chcesz tam żyć będziesz musiał służyć. Jeśli chcesz być panem wtedy będziesz musiał zejść do niższych rejonów bo tylko tam jest to możliwe.

Nie jest to przesadą ani też jakąś imaginacją. Jest to na wskroś naukowe. Możesz wykorzystywać tylko tych, którzy znajdują się w jakiś sposób na niższej pozycji niż ty. Mentalność czerpania przyjemności skazuje nas nieuchronnie na niższe towarzystwo. Jedynie poprzez przygotowanie się do wyższej służby będziemy w stanie zetknąć się z wyższą sferą naszej duszy.

Ofiara - przez poświęcenie wznosisz się w górę, mentalność czerpania samemu przyjemności zmusza cię do zejścia w dół. Trzeba zrozumieć czym jest eksploatacja, czerpanie przyjemności i czym jest wyższa służba. Boska służba jest czysta i w tej służbie również jest rodzaj czystej radości: ekstaza. Przez dawanie zyskujemy, a przez zabieranie tracimy. Powinniśmy zrozumieć tę naukową prawdę.

Kradzione rzeczy mogą dać tymczasowe zadowolenie, ale podświadomie pojawia się obawa, że konsekwencje tego mogą nie być zbyt dobre, a nadchodzące reakcje bolesne. Eksploatacja i kradzież sprawiają pewnego rodzaju przyjemność, lecz z drugiej strony wielcy ofiarodawcy i mecenasi ofiarowując datki  także doświadczają  przyjemności. Jest jakościowa różnica pomiędzy tymi dwoma rodzajami doświadczanej przyjemności. Musimy je umieć rozróżniać.

Na różnych poziomach istnieją różnorakie wyobrażenia na temat szczęścia, a próba ich porównania powinna oprzeć się na ocenie jakościowej różnicy w doświadczanej przyjemności. Musimy być świadomi tych różnych poziomów życia. Życie poświęcone wyższej służbie jest życiem boskim, bo jest w nim Bóg. Wszystko istnieje dla Niego i każda rzecz przeznaczona jest dla Jego przyjemności.

Ale w jaki sposób osiągnąć to boskie życie? Czym jest doczesność a czym boskość? Musimy umieć rozróżniać te rzeczy. Musimy je badać w celu przyjęcia życia boskiego.

Kim jest Bóg? Odbiorcą zleceń? Kiedy jesteśmy chorzy i modlimy się: ?Panie Boże, spraw abym wyzdrowiał!", albo gdy dosięgnie nas bieda i prosimy: ? Boże, daj nam pieniędzy!", to takie interesowne podejście nie daje wielkiego szczęścia, chociaż nie jest pozbawione znaczenia, bo taki ktoś jest świadomy istnienia jakiejś ponadnaturalnej siły i ma przeświadczenie, że Bóg może czynić cuda.

Jednakże lepiej jest pragnąć samego Boga zamiast doczesnych błogosławieństw od Niego. Pragnąć Boga , który jest źródłem wszystkich bogactw. Pragnąć tyko Jego i niczego innego o czym myślimy, że jest wartościowe. Zdać się na Niego: "O Panie, obdarz mnie tym co jest dobre. Jestem tak niedoskonałą istotą. Nie wiem co jest dobre, a co złe. Proszę dostarcz mi rzeczy, które wiesz, że będą dla mnie dobre." Takie podejście jest lepsze.

Wtedy staje się to naszym wyznaniem wiary w czystą służbę dla najwyższego i to jest najlepsze. ?Pragnę tylko Ciebie Panie i niczego poza Tobą." A na czym będzie polegał nasz związek? Na służbie. ?Jedyną rzeczą jakiej pragnę, to służyć Tobie."

Na początku możemy myśleć, że zostaliśmy wszystkiego pozbawieni, ale na końcu osiągniemy wszystko. Jest wrażenie, że poświęcamy nasz egoistyczny interes, oddajemy się, ale w ten sposób właśnie zyskujemy. Ta prawda ontologiczna powinna zostać doceniona. Nie jest ona żadnym dogmatem ani ślepą wiarą. Wynika z pozbawionego uprzedzeń głębszego rozumowania. Nasze życie cechuje brak satysfakcji i z tego powodu czujemy się nie zaspokojeni. Nie ma co do tego wątpliwości. Pytaniem jest, jakiego rodzaju zaspokojenia czy spełnienia powinniśmy poszukiwać? Wiemy, że mamy pragnienia i najchętniej byśmy się od nich uwolnili spełniając je i uzyskując satysfakcję. Każdy myśli w ten sposób. Lecz zmierzanie w kierunku prawdziwego spełnienia w życiu, uczynienia postępu na tej drodze, wymaga poszukiwań Boga.

Obecna cywilizacja dąży do posiadania wyszukanych mocy. Chciałaby osiągnąć panowanie nad subtelnymi siłami, a przez to uzyskać kontrolę nad środowiskiem i w ogólności dojść do panowania nad wszystkim. Tacy ludzie dążą do panowania niczym w piekle gdzie Szatan mówi, że:" Lepiej nam rządzić tutaj niż służyć w niebie". Idący w ślady Szatana marzą o rządach w piekle, ale my sądzimy przeciwnie, że lepiej jest służyć w niebie niż rządzić w piekle. Naszą aspiracją jest służba w niebie, wyższym niebie. Jeśli pragniemy wejść na taki wyższy poziom relacji, musimy zbliżyć się do Niego jako znikoma osoba. Nie ma innego sposobu.
W świecie duchowym gdzie panuje nastrój służby, również ma miejsce stopniowy postęp na coraz bardziej wyrafinowane pozycje od niższego do coraz wyższego stopnia wolności i uniesienia. Taka jest natura miłości. Obdarza ona wolnością tych, których nastrój służenia zmieszany jest z anuragą, czystą duchową miłością.
Na niższych etapach, służba zawsze regulowana jest nakazami pism świętych. ?Rób to i nie rób tego". Niemniej wraz z postępem wszelkie ograniczenia znikają. Twoje serce będzie ci mówić: ? Rób tak." Już nie żadne pisma, ale serce będzie tobą kierować jak działać, jaki rodzaj służby wykonywać.

Kiedy będziesz uznany jako bonafide sługa wtedy będziesz sam decydował jaką służbę wykonywać. ?Czyń tak jak uważasz, że będzie najlepiej." Nie będzie, żadnych restrykcji. To jest miejsce spontanicznej służby i działania według własnego zrozumienia. I tak to będzie akceptowane. Służba płynąca z serca. Żadnego popychania ani instrukcji z zewnątrz. ?Musisz robić to i nie wolno tobie robić tamtego." Taki rodzaj restrykcji będzie usunięty, kiedy osiągniesz platformę spontanicznej służby.

Pełniąc służbę oddania poddaną zasadom po pewnym czasie odczujesz: "Na tym wyższym poziomie czuję się jak u siebie w domu." Wtedy zrealizujesz wolność, komfort i słodycz. Znikną wszystkie wątpliwości. Poprzednie ciągoty również miną. Jakiekolwiek niższe skłonności odejdą i pieczęć zamykająca tą część twego serca, która potrafi łączyć się z boskością zostanie złamana. Bogactwo jest w środku, ale jest zapieczętowane. Pieczęć zostanie złamana, a ty poczujesz pełną satysfakcję w miłosnym zaangażowaniu, swoim wiecznym zajęciu, funkcji, która już na zawsze pozostanie pełna słodyczy.

Więc, z niepewności do pewności; z braku satysfakcji do jej posiadania, z pragnienia do zaspokojenia. Z koncepcji przemijania wejdziemy w pływ wieczności. Porzucając ograniczone myślenie wejdziemy w prąd życia wiecznego. W miarę jak będziemy robić postęp, nasze wyobrażenia Boga ulegną zmianie. Stopniowo dojdziemy do koncepcji Kryszny ponieważ na planie miłości Bóg objawia się jako Kryszna, zstępuje jako Kryszna.

Uznany niemiecki uczony Max Muller powiedział, że jedna kropla z Oceanu Nektaru zawartego w świętych Upaniszadach Indii mogłaby z łatwością zaspokoić pragnienia całego wszechświata.
Kalisantarana Upaniszad poleca Hare Kryszna mahamantrę jako najbardziej efektywny i przeznaczony specjalnie dla obecnego wieku proces realizacji Boga. Ta mantra może być wypowiadana po cichu, w myślach lub na głos.

Hare Kryszna Hare Kryszna Kryszna Kryszna Hare Hare
Hare Rama Hare Rama Rama Rama Hare Hare

Szri Rupa napisał: ? Święte imię! Koniuszki palców Twoich lotosowych stóp, wiecznie czczone przez jaśniejące klejnoty rozdziałów Upaniszadów, które są jak wysadzana cennymi kamieniami korona na zwieńczeniu Wed. Zawsze adorowane i intonowane przez wielkie wyzwolone dusze jak Narada czy Śukadeva Goswami. O święte imię! Odrzucając wszelkie moje obrazy, przyjmuję schronienie w Tobie."

Szri Rupa mówi, że tak wiele wyzwolonych dusz wielbi święte imię Kryszny ofiarowując pokłony z każdej strony. Wyjaśnia, że trudno docenić wielkość świętego imienia czytając zwykłe pisma święte, ale kiedy studiuje się je jako jedną całość wtedy można znaleźć istotę ducha świętego imienia. Zwykłym ludziom może to sprawić kłopot, ale ci, którzy potrafią dostrzec istotę rzeczy i zobaczyć cel tej obszernej literatury, takie osoby mogą zobaczyć potęgę świętego imienia co jest prawdziwym celem najważniejszych pism wedyjskich.

Wedy czynią jedynie aluzje do świętego imienia. Mówią nam, że najwyższą rzeczywistość można osiągnąć jedynie poprzez dźwięk. Inaczej przeczyłyby same sobie. Jeżeli nie byłoby to prawdą wtedy jaka byłaby potrzeba istnienia tej literatury skoro sama jest ucieleśnionym przez pismo dźwiękiem. Więc, jeżeli potrafimy odnaleźć jej prawdziwy charakter wtedy zrozumiemy, że główne pisma wedyjskie mówią, że dzięki praktyce opartej na wibracji dźwiękowej można osiągnąć Pana. Rzeczywistość może zostać objawiona jedynie przez dźwięk absolutny.

Rupa Goswami zwraca uwagę, że powierzchowne studia nad Wedami będą tylko powodem frustracji. Gdy pozbędziemy się uprzedzeń w naszych poszukiwaniach, z pozytywnym nastawieniem, dzięki łasce świętych osób, mistrzów duchowych i wielkich dusz zobaczymy, że podstawowe dźwięki obrazujące prawdę objawioną prowadzą nas w kierunku koncepcji, że ostatecznym celem dźwięku Wed jest święte imię Kryszny.

Jest tak wiele działów Wed które wieszczą królestwo absolutu. A co jest jego centrum? Przewodnie dźwięki emanują światło niczym latarnia, aby wskazać nam główny dźwięk, który reprezentuje najwyższą całość. Jest nim słowo: Kryszna. Jest tak wiele wyzwolonych dusz, które ofiarowują wyrazy szacunku imieniu Kryszny, temu pierwotnemu dźwiękowi z którego pochodzą wszystkie mantry wedyjskie, dające nam pewną ideę absolutnego centrum. Taka jest opinia Szri Grupy.

Wszystkie gałęzie Wed są dźwiękami, które wychodzą z jednego miejsca, a tego, kto widzi właściwie, muszą skierować do samego źródła mówiąc: ? Podążaj w tamtym kierunku! W naszym wnętrzu znajdziesz wszystko. My mówimy o wielu rzeczach, ale mamy nasze źródło. Idź w tym kierunku i wtedy znajdziesz ten dźwięk, który może obdarzyć Cię pełną satysfakcją i otworzy Tobie oczy również na inne postacie tego dźwięku."

Święte imię Kryszny jest najważniejsze; nie mniej ważne niż sam Kryszna. W pełni reprezentuje całość. Szri Rupa mówi: "O święte imię, przyjmuję schronienie u Twych stóp. Jesteś wielkim centrum, które łączy wszystkie inne dźwięki pism świętych." Szri Sanatana, który jest mistrzem duchowym Szri Rupy, mówi: ? Niech zwycięży ekstaza płynąca ze służby dla świętego imienia. Gdy znajdziemy łączność z tym dźwiękiem wtedy wszelkie inne działanie zostanie sparaliżowane i nie będziemy czuli potrzeby żadnych innych czynności. Gdy zaczniemy służyć świętemu imieniu, nasze różne obowiązki stracą w ogóle wszelką dla nas wagę."
Dzięki świętemu imieniu ujrzymy siedzibę Kryszny w której nie będzie potrzeby wykonywania żadnej pracy nawet, gdyby można ją wykonać dla Niego. Będziemy zmuszeni porzucić wszelką medytację, wszelkie kalkulacje, a nawet cześć - oddawaną Mu z respektem i szacunkiem. Święte imię zastopuje wszystkie te skłonności, a słodkość, którą znajdziemy w brzmieniu świętego imienia nie pozwoli nam skierować uwagi na nic innego.
Kiedy naprawdę wejdziemy w kontakt z absolutem poprzez jego aspekt, którym jest dźwięk, wtedy wszelki zapał do przedsięwzięć i czynienia starań zostanie ugaszony. Nie będziemy zdolni do nich wrócić bo będziemy skupieni jedynie na świętym imieniu. Dopiero wtedy, kiedy imię pozwoli nam na to, wtedy będzie możliwy powrót do naszej służby. Święte imię posiada taką moc i taki stopień potencji, że powstrzymuje wszelkie inne czynności wielbienia uwodząc nas swym czarem.
Kiedy święte imię Kryszny zstępuje i bierze w posiadanie język i usta wtedy one poruszają się tak jakby zostały opętane wymawianiem tego imienia. Ta moc, która zstępuje wraz ze świętym imieniem powoduje iż czuje się, że jeden język i jedne usta to za mało aby smakować ten dźwięk, że trzeba ich tysiące.
Następnie święte imię wchodzi do uszu z tak wielką siłą i takim prądem, że całkowicie je porywa, a on myśli, że jedna para uszu to za mało, że chciałby posiadać ich miliony, aby te słodkie fale mogły się w nie wlać. Jedna para uszu to nic, potrzebuje ich miliony. Nektar świętego imienia wlewa się jak powódź w jego uszy torując sobie drogę w sercu.

Jest on tak słodki, że porywa serce będące ośrodkiem zmysłów i obezwładnia wszystko. Czegokolwiek by się nie dotknął, słodki agresor porywa to z wielką intensywnością na nic niezważając.

Szri Rupa pisze: ? Te dwie sylaby (Krysz-na) zawierają tyle słodyczy
i takiej jakości, że nie potrafię..., brakuje mi słów. Nie wiem jak wyrazić jak wiele smaku zawiera się w świętym imieniu Kryszny.

Rozdział trzeci

Boska służba

Święte imię Kryszny jest tak potężne, iż nie zważa na żyzność gleby na którą pada. Można je zasiać gdziekolwiek a ono wykiełkuje. Tak potężne nasiono! Bez oporu potrafi odwieść od czy zmyć grzeszne skłonności.

Każdy kto zetknie się z imieniem, odniesie korzyść. Natura imienia Kryszny jest despotyczna i jest bezgranicznie łaskawe. Jej wpływ może objawić się w każdym miejscu i o każdym czasie. Tam gdzie wszystko zawodzi, imię Kryszny objawia swoją chwałę i żadne przeciwności nie są w stanie tego powstrzymać.

Jedynym warunkiem posiadania tej prawdziwej rzeczy jest właściwe połączenie. To musi być imie Kryszny a nie jego imitacja. Sam fizyczny dźwięk nie da efektu gdy będzie jedynie imitacją. Kryszny nie ma w takim dźwięku.

Nie osiągniemy naszego celu zwiększając jedynie ilość razy kiedy powtarzamy imię. Jedynie zmiana jakości pozwoli nam osiągnąć sukces. Wiele cytatów z pism świętych na różne sposoby namawia nas do doświadczania świętego imienia, lecz Szri Rupa podał następującą kwestię, cytując Padma Puranę: ?Nasze zmysły, zarówno te fizyczne jak mentalne są niezdolne, aby dotknąć transcendencji." Imię jest poza materią, bez żadnych ziemskich ograniczeń. Należy do innej rzeczywistości.

Tak więc, nic co dotyczy Kryszny - Jego imię, forma, czy przygody - nie może zostać doświadczone przez nasze fizyczne ani mentalne zmysły. On zstępuje do nas ze swej własnej woli wtedy, kiedy mamy nastawienie aby służyć. Tylko wtedy nasz język jest w stanie prawdziwie wymówić imię Kryszny. W przeciwnym razie będzie to puste brzmienie liter z których składa się imię.

Our tongue, our hands, physical sound, all these mundane things cannot come in touch with Krsna. Some intervening medium is necessary to connect this body with the supramundane, and that connection is our earnest desire to serve Krsna, to satisfy Him.

Ani nasz język, ani ręce, ani dźwięki wydobywające się z nas, wszystkie te doczesne rzeczy nie dosięgną Kryszny. Potrzebne jest medium które połączy to ciało z boską rzeczywistością. Te połączenie jest szczerym pragnieniem służenia Krysznie i zadowolenia Go.

Żarówka nie zapali się bez prądu. Dopiero pojawienie się prądu spowoduje, że zacznie świecić. W podobny sposób imię może pojawić się na języku, zabrzmieć w uchu, w umyśle lub w piśmie, ale potrzebne jest połączenie z transcendentalną rzeczywistością, a jest nim służba oddania i nastrój do jej pełnienia. Samo to może połączyć świat doczesny z nieskończonym światem ducha.

Kryszna pojawi się wedle własnej woli. Pojawi się na twoim języku i będziesz mógł intonować imię Kryszny. Strzelba niemająca naboju może wydać jakiś dźwięk, ale to nie będzie strzał. Podobnie, powtarzanie imienia Kryszny bez nastawienia na służbę wyda pewien dźwięk, ale będzie on pochodzić z języka. To tak jak strzelać ślepakami zamiast prawdziwymi kulami.

Nasze intonowanie świętego imienia Kryszny powinno być przepojone chęcią służenia mu, zadowolenia go. W przeciwnym razie wydawany przez nas dźwięk trąci fałszem. Będzie jakąś imitacją, kombinacją dźwięków. Święte imię nie da się doświadczyć naszymi zmysłami. Jest z poza doświadczenia umysłu, całkowicie transcendentalne. Zwykły dźwięk z tego świata nie może być imieniem Kryszny. Bez pośrednika jakim jest postawa służenia święte imię nawet się nie pojawi w naszym uchu. Chęć zaspokojenia pragnienia Kryszny, która pojawia się w umyśle jest niczym posłaniec między Kryszną a naszym uchem. Tylko wtedy imię objawi w słyszanym przez ucho dźwięku formę, cechy charakteru i rozrywki Kryszny.

Święte imię nie pochodzi z materialnego świata. Jest poza doczesnością, transcendentalne. Jedynie nasza chęć służenia może sprowadzić je do tego świata. Jedynie dzięki niej możemy nawiązać bezpośrednią relację z Kryszną. Trzeba zrozumieć, że praktyka ma nas doprowadzić do ducha służby. Sposób jak dojść do tego, powinniśmy przejąć od kogoś kto już tego ducha posiada.

Rozdział czwarty

Sri Siksastakam

Schodząc w głębię
swego własnego piękna i słodyczy,
Kryszna przejął nastrój Radharani,
a przejmując jej iskrzący się blask,
pojawił się jako Szri Czeitanja Mahaprabhu.

Przez ostatnich dwanaście lat
swego życia w tym świecie,
był głęboko pochłonięty
nastrojem bliskości i opuszczenia
dzieląc się tymi intymnymi uczuciami z głębi swego serca
ze swoimi najbardziej zaufanymi wielbicielami.

Cierpiąc katusze oddzielenia od Kryszny
ekstatyczne emocje potokami wylewały się z jego serca,
a jego nauki znane jako Szri Sikszastaka
pojawiły się jak osiem rzek Złotego Nektaru
wypływając z jego ust.

Święte imiona Kryszny

czeto-darpana-madżanam
bhawa-mahadavagni-nirwapanam
sreyah-kairava-candrika-vitaranam
widja-vadhu-dżiwanam
anandambudhi-wardhanam
prati-padam purnamrtaswadanam
sarwatma-snapanam param widżajate
szri-kryszna-sankirtanam

czeto-darpana-mardżanam bhava-mahadaavagni-nirvapanam
śrejah-keirawa-czandrika-witaranam widya-wadhu-dżiwanam
anandambudhi-wardhanam prati-padam purnamritaswadanam
sarwatma-snapanam param widżajateśri-kryszna-sankirtanam
czetah - serca; darpana - lustro; mardżanam - obmywać; bhava - życia i śmierci; maha-dawaagni - pożar leśny; nirwapanam - gasi; śrejah - prawdziwe szczęście (stopniowe otwieranie ukrytych skarbów duszy); keirawa - wieczorny kwiat lotosu; czandika - chłodzące promienie księżyca; witaranam - rozkwita; widja-wadhu-dżiwanam - życie bezwarunkowego podporządkowania w miłości małżeńskiej; ananda - bezgraniczna radość; ambuddhi - ocean; wardhanam - nieustannie wzrastający; pratipadam - ponownie i odnowa; purna-amrta - pełny nektaru; aswadanam - smakując; sarwa-atma - wszelkie lica duszy; snapanam - zadowolony, oczyszczony i pokonany; paranam - nawyższy; widżajate - pomyślny; śri-kryszna - o Śri Krysznie; sankirtanam - wspólne intonowanie świętego imenia.

Święte imię Kryszny
oczyszcza zwierciadło serca
i na zawsze gasi ogień udręki,
tą wielką pożogę
w lesie narodzin i śmierci.

Jak wieczorny lotos rozkwita
w chłodnych promieniach księżyca,
tak rozkwita serce
w nektarze świętego imienia.

Nieustannie smakując nektar,
dusza na zmianę to nurkuje to wypływa na powierzchnię
ciągle zwiększającego się oceanu
ekstatycznej przyjemności.
Jaźń na wszystkich poziomach
jakie jesteśmy w stanie postrzec
jest w pełni usatysfakcjonowana, oczyszczona
i na końcu oczyszczona
przez święte imię Kryszny.

Nieograniczone Imiona Boga

namnam akari bahudha nidża-sarva-śaktis
tatrarpita nijamitah smarane na kalah
etadrisi tava kripa bhagavan mamapi
durdaivam idriszam ihadżani nanuragah

namnam - święte imiona; akari - objawiony: bahudha - różne rodzaje; nidża-sarva-śaktih - różne rodzaje mocy; tatrarpita - tak wyznaczone; nijamita - ograniczenie; smarane - intonowanie (święte imiona); na - nie; kalah - czas (miejsce i okoliczności); etadrisi - tak wiele; tava - Twój; kripa - bezprzyczynowa łaska; bhagavan - O, Panie; mama - mój; api - ale; durdaivam - nieszczęśliwy; idriszam - tak; iha - dla niech; adżani - wrodzone; na - nie; anunaragah - lament i miłość.

O mój Panie, Twoje święte imię
wszystkich obdarza pomyślnością, a
masz tych imion nieograniczoną ilość
poprzez które objawiasz Siebie samego.

W swoich wielu imionach łaskawie umieściłeś
wszystkie Swoje transcendentalne energie.
Intonowanie tych imion nie jest obwarowane
żadnymi zasadami co do czasu i miejsca.

Z powodu Swojej bezprzyczynowej łaski,
pojawiłeś się w formie boskiego dźwięku,
lecz ja na nieszczęście
nie czuję żadnego pociągu
do Twych świętych imion.

Bardziej pokorny od źdźbła trawy

tinad api suniczena
taror iva sahisznuna
amanina manadena
kirttanijah sada harih

trinat - źdźbło trawy; api - więcej niż; suniczena - niższy; taroh - trzy; api - więcej niż; sahisznuna - przebaczający; amanina - pokorny; manadena - oddawanie szacunku innym; kirtanija - intonując; sada - zawsze; harih - święte imię Kryszny.

Będąc bardziej pokornym niż źdźbło trawy,
tolerując każde warunki bardziej niż drzewo,
oddając każdemu szacunek bez oczekiwania go w zamian,
pozwala na powtarzanie świętego imienia Kryszny bezustannie.

Niezmącone Oddanie

na dhanam na dżanam na sundarim
kawitam wa dżagad-iśa kamaje
mama dżanmani dżanmaniśvare
bhavatad bhaktir ahaituki twaji

na - nie; dhanam - bogactwo, osiągane dzięki przestrzeganiu własnych przypisanych obowiązków; na - nie; dżanam - popularność lub zwolennicy, albo fizyczny komfort zapewniony przez żonę i dzieci; na - nie; sundarim - towarzystwo pięknych kobiet; kawitam -wyzwolenie, jak poezja o wielkim znaczeniu ale tylko w słowach; wa - czy; dżagad-iśa - O Panie wszechświata; kamaje - silne pragnienie; mama - mój;  dżanmani - narodziny; iśware - Najwyższy Pan; bhawatad - niech będzie; bhaktih - służba w oddaniu; ahaituki - niemotywowana; twayi - Tobie.

O Panie, nie pragnę cieszyć się bogactwem
pochodzącym z wykonywania swoich obowiązków,
ani nie pragnę popularności czy posiadania zwolenników,
Nie pragnę komfortu domowego ogniska.
Nie pragnę też pięknych kobiet
ani nie aspiruję do wyzwolenia.
O Panie Wszechświata!
Modlę się tylko o możliwość służenia Tobie
bez osobistej korzyści
życie za życiem.

Król krainy Miłości

aji nandana-tanudża kinkaram
patitam mam wiszame bhawambudhau
kripaya tava pada-pankadża
sthita-dhuli-sadriszam wicintaja

aji - O, Mój Panie; nanda-tanudża - syn Nandy Maharadża, Kryszna, Król krainy miłości; kinkaram - sługa; patitam - uniżony; me - ja; wiszame - okropny; bhawambudhau - w oceanie narodzin i śmierci; kripa - łaska; tawa - Twoje; pada-pankadża - lotosowe stopy; sthita - w; dhuli-sadriszam - jako pyłek; wicintaya - proszę rozważ.

O synu Nandy Maharadża,
jestem Twoim wiecznym sługą
mimo, iż z powodu nieszczęścia
upadłem w ten okropny ocean
narodzin i śmierci.
W obliczu tych przeciwności
wołam o Twoją łaskę:
Umieść mnie jako
cząstkę pyłu u Twoich lotosowych stóp

Tęsknoty serca

najanam galad-aśru-dharaya
wadanam gadgaja-ruddhaja gira
pulakair nicitam wapuh kada
tava name-grahane bhawiszjati

najanam - oczy; galat-aśru-dharaja - nieustannie roniąc łzy; wadanam - głos; gadgada - drżąc; rudhaja - dławiąc się; gira - słowa; pulakaih - włosy jeżące się z powodu ekstazy; nicitam - przykryte; wapuh - ciało; kada - kiedy; tawa - Twój; nama - święte imię; grahane - intonując; bhawiszjate - będzie.

O Panie,
kiedy na dźwięk Twego imienia
oczy moje zaleje nieprzerwany strumień łez miłości?
Kiedy mój głos załamie się ze wzruszenia,
a włosy zjeżą się na mym ciele
podczas recytacji Twego imienia?

Na zawsze pozbawiony Twojej obecności

jugayitam nimeszena
czakszusza prawrisajitam
sunjajitam jagat sarvam
govinda-wirahena me

jugajitam -niczym na wieczność; nimeseana - moment; czakszusza - z oczu; prawriszajitam - potoki łez; szunjajitam - pusty; dżagat - świat; sarwam - cały; gowinda-wirahena - rozłąka z Gowindą, Panem Kryszną; me - mnie.

O Gowindo!
Świat bez Ciebie wydaje się pustką
łzy płyną z moich oczu jak potoki deszczu
a każdy moment staje się wiecznością

Mój wieczny Pan

aszliszya wa pada-ratam pinastu mam
adarszanam marma-hatam karotu va
yatha tatha wa widadhatu lampato
mat-prana-nathas tu sa eva naparah

aszliszya - obejmując z głębokim uczuciem; wa - albo; pada-ratam - kto upadł u lotosowych stóp; pinastu - niech zdepcze;  mam - mnie; adarszanat - będąc nieobecnym czy obojętnym; marma-hatam - ze złamanym sercem; karotu - pozwolić Mu uczynić; wa - lub; jatha - cokolwiek; tatha - więc; wa - albo; widadhatu - niech uczyni;  lampatah - uwodziciel wielu kobiet; mat-prana-nathah - Pan mojego życia;  tu - ale;  sah - On; ewa - tylko;  naparah - nikt poza tym.

Kryszna może mnie objąć z miłością
albo zgnieść mnie pod Swymi stopami.
Może nawet złamać moje serce
nie zwracając na mnie żadnej uwagi.
Niech ten uwodziciel czyni co zechce
i tak pozostanie jedynym Panem mego serca

Rozdział Piąty

Ocean Nektaru

Jaką siłę posiada imię Kryszny?
Tak jak pustynia
wypalana promieniami słońca,
moje serce palą pragnienia światowych uciech,
ale święte imię, kiedy je słyszę
zalewa moje serce
niezrównanym niebiańskim szczęściem

Jego głos dobiega z serca
i kiedy zatrzymuje się na końcu mego języka
zaczyna tańczyć.

Moje oczy zalewają łzy,
a całe ciało spływa potem,
dreszcze radości przebiegają moją skórę,
ciało całe blednie,
a ja tracę przytomność.
I cały świat pęka
rozrywając mą osobę różnymi emocjami

Czyniąc taką opresję
boskie imię Kryszny
zalewa niebiańską ambrozją moje serce
i zatapia mnie w oceanie cudownego szczęścia.
Okradziony ze wszystkiego
będąc w stanie szaleństwa
niczego wtedy nie mogę pojąć.

Tak się zachowuje ten
w którym przyjąłem moje schronienie!
Nie potrafię tego opisać.
Słodka wola świętego imienia
jest sprawcą tego wszystkiego.
Cokolwiek czyni je szczęśliwym
jest źródłem mego szczęścia również.
Imię te jest pąkiem bożej miłości,
źródłem niezwykłego niebiańskiego szczęścia.

Wykazuje taką siłę, że swym kształtem i cechami
kradnie mi serce i zabiera do Kryszny.

W pełni okazałe
niszczy moje śmiertelne ciało
i obdarza mnie moją własną
transcendentalną i boską formą.
Zabiera mnie do Vradży
i uwodząc ukazuje mi Swą miłość
i trzyma mnie blisko Kryszny.

Święte imię Kryszny
jest jak kamień filozoficzny
składem wiecznej duchowej ekstazy
zawsze wolne
pełne czystego eliksiru
boskiego szczęścia.

Srila Bhaktivinoda Thakur

Komentarz

W tym wierszu pochodzącym ze zbioru Saranagati, Szrila Bhaktivinoda Thakura objaśnił Namastakam, osiem modlitw gloryfikujących święte imię, napisanych przez Rupę Goswamiego. Cała rzecz jest tam wspaniale opisana. Pisze tam: ?Moje serce jest jak pustynia rozgrzana słońcem. W takim stanie jest moje wnętrze. Pragnienie rzeczy tego świata nie daje spełnienia bo rzeczy te ze swej natury przywołują śmierć. Nie jedno czy dwa, ale tysiące takich prowadzących do śmierci pragnień gnieździ się w moim umyśle. Moja podświadomość cały czas płonie. Taki jest mój stan."
?Mimo to, w jakiś sposób, dzięki łasce sadhu i guru, święte imię Kryszny w swojej nieskończonej perspektywie weszło w moje uszy i dotarło do serca. I tam ze szczególną nadzieją, niekończącymi się, pomyślnymi możliwościami dotknęło me serce nieznanym rodzajem nektaru."

?Ten dźwięk wzbudził nową nadzieję. Potem siłą wrócił z serca z powrotem na język. Nie żeby język swoim wysiłkiem wydawał ten dźwięk. Nie. To co przyszło z serca, siłą wzięlo język w posiadanie i zaczęło tańczyć."
To jest prawdziwie święte imię. Pochodzi z innej rzeczywistości. Sam język nie byłby w stanie wydać tego brzmienia. Ono jest z innego świata.
?Za pośrednictwem absolutu z ucha przechodzi do serca. Od serca dostaje wsparcie i następnie siłą pojawia się na języku i tam święte imię Kryszny zaczyna tańczyć. Z wielką siłą idzie na koniec języka i wtedy ten słodki dźwięk rozpoczyna swój taniec."

Prawdziwe efekty, których przyczyną jest boski dźwięk, zostały opisane tutaj. Gdy imię będzie żywe i prawdziwe wtedy głos uwięźnie w gardle, ciało zacznie drżeć i trudno będzie ustać o własnych siłach. Czasem łzy polecą strumieniem po ciele, a włosy się zjeżą. Czasem skóra na ciele zmieni swój kolor, znikną jakiekolwiek myśli i świadomość. Można wtedy omdleć. Ciało i umysł mogą wydać się zwiazane drżąc i wpływając na siebie wzajemnie na różne sposoby. Może się wydawać, że tak wiele zakłóceń powstaje w ciele i umyśle, lecz serce przepełnia słodycz.

Czasem się myśli: ? Jestem w oceanie nektaru. Cała moja egzystencja znajduje się w płynnym nektarze, a ja jestem obok. Sam. Nie mogę zrozumieć gdzie się znajduję. Gdzie ja jestem? Co to jest? Co się dzieje? Prawie zwariowałem z tego wszystkiego. Czy jestem szaleńcem? Gdzie się podziały: pamięć moich przeszłych doswiadczeń, moja powaga, poczucie ciała? Czym ja jestem? Jakaś obca rzecz całkowicie mnie zmieniła. Jestem niczym marionetka w rękach wielkiej siły, która jednocześnie jest tak czuła dla mnie. Nie mogę zrozumieć w jaki sposób było to możliwe, aby przez wiarę wejść do tego wielkiego, nieznanego mi wcześniej świata i otoczenia."

? Jedyne co realizuję to poczucie bycia zniewolonym. Cała moja zewnętrzna i wewnętrzna egzystencja zosała zawładnięta przez tą szczególną słodką siłę. Nie potrafię tego właściwie opisać. Przyjmuję w Nim schronienie i akceptuję jako mego obrońcę, a teraz mnie Swą ręką traktuje w taki bezlitosny i despotyczny sposób. A mimo to czuję, że wszystko jest tak bardzo przyjemne i wcześniej nieznane. Co to jest?"

?Nie potrafię się już dłużej opierać. Całkowicie zostałem porwany. Niech los niesie mnie gdziekolwiek. Nie ma ucieczki. Uchwyciła mnie dłoń słodkiego przyjaciela i cała moja niezależność znikła. Nie ma dla mnie innej drogi jak sie temu podporządkować . Nie jestem zdolny opisać stanu w jakim się znalazłem. Uważam, że jest On samowładcą. Cokolwiek chce zrobić, to robi to. Ponieważ nie jestem w stanie się opierać, muszę się temu poddać. Chcę współdziałać w czymkolwiek co Go zadowala. W przeciwnym razie cóż mi pozostaje? Jestem bezradny."

?Czasem widzę słodycz imienia skondensowaną jak rozkwitający kwiat, cudownie z niego wypływającą strumieniem słodkiego prądu. Święte imię zawiera taką różnorodność tych słodkich prądów w sobie i jest cudownie zdolne wyrazić się na tak różne sposoby. Czasem emanuje z Siebie szczególny rodzaj barwy i postaci a potem znika."

?Tak wiele czarujących wątków ukazanych moim oczom od wewnątrz jakby, a On siłą zaciąga mnie do stóp tego ołtarza. Ukazuje się w całej Swej okazałości, we Vrindavanie, w Swoich Vraja lila, z Radharani, i tam mnie zabiera. I wtedy odnajduję się w środku Jego osobliwych, pełnych słodyczy, kochających parafernaliów, a on mówi: ? Widzisz! Mam tak wiele wspaniałych rzeczy. To twój dom. Nie jestem jakąś zjawą, ale istnieję naprawdę. Znajdziesz tu bardzo słodkie i sprzyjające otoczenie. Tutaj powinieneś zamieszkać."

?Widzę, że On tam ma towarzystwo, ale z każdym kontaktuje się na inny sposób i w innej rasie. Zauważam również, że mam inne ciało, które pojawiło się z mojego poprzedniego i teraz ma stałe miejsce służąc Jemu tutaj. Życie tutaj jest takie nowe, a stare z całym jego poprzednim doświadczeniem przestaje istnieć. I jest to prawdą. Moje prawdziwe życie jest tutaj. Ono jest właściwe, a tamto było oszustwem i zniknęło. Powtarzanie świętego imienia dało mi nową inspirację, nową perspektywę, nową szansę."

Wszystko czego pragniemy, cokolwiek jest naszą wewnętrzną potrzebą, będzie zaspokojone przez święte imię. Jeżeli je weźmiemy, wszystkie nasze wewnetrzne tęsknoty zostaną zaspokojone. Ono jest wieczne, najczystsze z czystych i pełne ekstazy.

Autor

Autor, znany swoim uczniom jako Szrila Guru Maharadż, pojawił się na tym świecie w Hapaniji, rodzinnej ziemi Szri Czejtanji Mahaprabhu. Od wczesnego dzieciństwa Szrila Guru Maharadż nieustannie pogrążony był w konkluzjach Srimad Bhagavatam, najbardziej szanowanej świętej księdze wedyjskiej. Jego wrodzona tęsknota by móc poświęcić się w najwyższym stopniu w naturalny sposób skierowała go do spotkania ze swoim wiecznym mistrzem duchowym Szrila Bhaktisiddhantą Saraswati Prabhupadem, który go inicjował i nadał sanjasę tzw. wyrzeczony porządek życia przy końcu września 1930 roku. Ornamented with over 60 years of pure service at the feet of his own spiritual master, Srila Guru Maharaja is today the loving instructing
guru of the followers of Sri Chaitanya Mahaprabhu. In his many Sanskrit poetic compositions, brimming with the highest devotional realizations, all sincere souls can clearly perceive his position as the living protector and distributor of Sri Rupa Goswami's wealth. A prolific devotional author, Srila Guru Maharaj's works include Ambrosia in the Lives of Surrendered Souls, Kirtan Manjusa, Prema Dhama Deva Stotram, Search for Sri Krsna-Reality the Beautiful, Sri Guru and His Grace and Bhagavad Gita - The Hidden Treasure of the
Sweet Absolute.

60 lat czystej służby u stóp swego mistrza duchowego zdobi Szrila Guru Maharadża jako ukochanego przewodnika zwolenników Szri Czeitanji Mahaprabhu. W jego pisanych w sanskrycie kompozycjach poetyckich, wypełnionych najwyższym duchowym doświadczeniem, każda szczera dusza zobaczy żywego opiekuna i rozdającego bogactwo Szri Rupy Goswamiego. Szrila Guru Maharadża będąc płodnym autorem, wśród swoich prac pozostawił m.in.: Ambrozja życia oddanej duszy, Kirtan Manjusa, Prema
Dhama Deva Stotram, W poszukiwaniu Szri Kryszny - rzeczywistości doskonałego piękna, Szri guru i jego łaska oraz Bhagavad Gita - ukryty skarb słodkiego absolutu.

Srila Guru Maharaj's eternal godbrother and friend, A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada, previously inundated the Western World with the first instalment of Krsna Consciousness - the chanting
of the Hare Krnsa maha-mantra and devotional service to Sri Krsna. Srila Guru Maharaja has now brought that tide of golden nectar to its highest level, by establishing in five continents the fully-fledged
conception of the followers of Sri Rupa;

mahaprabhu sri chaitanya
radha-krsna nahe anya
rupanuga janera jivana

"Sri Chaitanya Mahaprabhu is no other than Radha and Krsna
combined. This is the life and soul of the Rupanuga sampradaya."

Wieczny brat duchowy i przyjaciel Szrila Guru Maharadża, A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada, zalał swiat zachodni pierwszą falą Świadomością Kryszny - intonowaniem maha mantry Hare Kryszna i służbą oddania dla Szri Kryszny. Szrila Guru Maharadża podniósł teraz tą falę złotego nektaru do najwyższego poziomu, ustanawiając na pięciu kontynentach w całej swej okazałości koncepcję zwolenników Rupy Goswamiego:

mahaprabhu sri chaitanya
radha-krsna nahe anya
rupanuga janera jivana

?Szri Czeitanja Mahaprabhu jest nikim innym jak Kryszną połączonym z Radhą. Jest życiem i duszą Rupanuga sampradaji."

Wróć