Rozdział 16
Książki "Troskliwe Przewodnictwo"

"Strumień Mahaprabhu"
("Flow of Mahaprabhu's line")

  Bracia duchowi Szrila Guru Maharadża jasno wyrażali swój wielki szacunek do Jego Boskiej Miłości. W liście do mnie jeden z nich napisał, że tak długo jak Szrila Bhakti Rakszak Szridhar Dev-Goswami jest obecny oni będą przychodzić i go słuchać. Mówili, że kiedy go słuchają to czują schronienie i cień Prabhupady Szrila Bhakti Siddhanty Saraswatiego. Oddawali taki honor naszemu Szrila Guru Maharadżowi. Dlaczego? Służba dla Szri Szri Radha-Govindy jest celem ich życia i zrozumieli, że przychodzi ona przez ich mistrza duchowego Szri Gurudeva, Szrila Bhakti Siddhantę Saraswati Thakura. Widzieli, że Szrila Szridhar Maharadż został upełnomocniony boską mocą przez ich Gurudeva - że jego pełna mocy łaska jest obecna w naszym Szrila Guru Maharadżu. To z tego powodu zawsze przychodzili do niego.
Oni porzucili wszystkie swoje materialne udogodnienia wraz z życiowymi pragnieniami i dołączyli się do Misji służby dla Radhy-Kryszny oraz dla Prabhu Nityanandy i Mahaprabhu.

W jaki sposób mieli otrzymać tą służbę? Tylko łaska Vaisznawów oraz łaska Szri Guru może obdarzyć taką służbą. To było dla nich oczywiste i dlatego zrezygnowali ze wszystkiego i od czasu do czasu przychodzili zobaczyć się z Guru Maharadżem. Opowiadali o nauczaniu i stylu w jakim to robili i czuli się szczęśliwi widząc jego zadowolenie.

Tak wielu braci duchowych Szrila Guru Maharadża zwykło uczęszczać na Viszva-Vaisznawa-Radża Saba organizowane przez nasz Math. Szrila Guru Maharadża zawsze dawał  fotel prezydenta dla Szripad Bhakti Saranga Goswami Maharadża. Mimo, że Szripad Goswami Maharadża otrzymał sanjasę od Szrila Guru Maharadża, Szrila Guru Maharadż w ten sposób honorował wysoką pozycję jaką Szripad Goswami Maharadż zajmował w Gaudia Math. Ten fotel był mu zawsze ofiarowywany.

Pewnego razu, po przyjęciu miejsca na prezydenckim fotelu, Szripad Goswami Maharadż dał szczególny wykład. Tłumaczył, że on i inni wielcy nauczający, którzy aktywnie działają na wszystkich kierunkach, zawsze oczekują na ocenę stylu ich nauczania przez Szrila Szridhar Maharadża. Użył słowa sinhalokana. Zwrócił uwagę: " Nauczamy we wszystkich miejscach, ale od czasu do czasu patrzymy czy Szrila Szridhar Maharadż jest zadowolony z naszych działań". Sinhalokana odnosi się do zachowania lwa, który idzie przez pewien dystans, potem staje aby sprawdzić co się dzieje z tyłu, potem znowu idzie i znowu się zatrzymuje aby spojrzeć do tyłu. W ten sposób Szripad Goswami Maharadż opisywał w jaki sposób nauczający za każdym razem spoglądają w kierunku Szrila Szridhar Maharadży, aby sprawdzić czy to co robią ma jego aprobatę.

"Rupa-saraswati dhara dekhena tomate". Rupa Goswami stoi najwyżej w zasadniczej lini pochodzącej od Szri Czejtanii Mahaprabhu. Właściwie nikt nie mówi "Czejtania sampradaja". Raczej właściwym określeniem jest Rupanuga sampradaja. Mahaprabhu pragnął ustanowić Rupę Goswamiego jako Guru jego sampradaji. Ten przekaz Rupy Goswamiego płynie teraz przez osobę Szrila Guru Maharadża. Dlatego wszyscy bhaktowie Szrila Saraswati Thakura mają respekt dla Szrila Guru Maharadża. Zawsze widzieli to w taki sposób i aż do dzisiaj tak to postrzegają. Rupę Goswamiego Prabhu  został wybrany jako sukcesor przez Szri Czejtanię Mahaprabhu. Jeżeli pragniemy to zrozumieć, wtedy szczególnie powinniśmy przyjąć schronienie w Sri Czaitanji Czaritamricie. Dzieło to daje temu pełny wyraz.

Blask Pana został ukazany przez Mahaprabhu z chwilą jego pojawienia się. W tamtym czasie Rupa i Sanatan byli głównymi administratorami rządu w Bengalu. Mimo to byli oddani Krysznie. Czuli, że Kryszna pojawi się w tym czasie i zastanawiali się gdzie to może nastąpić.
Kiedy ujrzeli Mahaprabhu, jego blask, obserwowali go a następnie podeszli i spotkali się z nim. Stało się dla nich jasne, że "Oto nasz najdroższy Szri Kryszna się pojawił!" Mieli oni szczególny związek z Panem. Wtedy nazywali się jeszcze Dabhir Khas i Sakar Malik. Sanatan Goswami był premierem, a Rupa Goswami ministrem finansów. Zewnętrznie działali jako urzędnicy rządu, ale w duchu tęsknili za Kryszna-premą. Nimai Pandit, Mahaprabhu Gaurasudar był dla nich niczym świetlista latarnia.

Wielu innych bhaktów znało i miało związek z przybyłą ze świata nieskończoności, boską osobą Mahaprabhu. Do tych wielbicieli należą Advaita Aczaria, Haridas Thakur, Szrivas Pandit, Gadadhar Pandit oraz Pundarika Vidjanidhi.
Tak więc, Rupa i Sanatan, wiedząc, że jest On ich panem, w sekrecie odwiedzili Mahaprabhu i próbowali pełnić dla Niego służbę. Bhaktowie razem się spotykali układając program na przyszłość.
Wiedzieli, że Mahaprabhu ma zamiar przyjąć sanjasę i oczekiwali tego dnia. Kiedy w końcu do Rupy i Sanatana dotarła wiadomość o sanjasie Mahaprabhu, zwiększyło to nawet ich przywiązanie do Niego. Kiedy Mahaprabhu zmierzał do Vridavany przez Navadwip i Ramakeli, tysiące ludzi podążały za Nim w sankirtanie. W tym czasie Rupa i Sanatan spotkali się potajemnie z Mahaprabhu w wiosce Ramakeli.
Rupa i Sanatan mieszkali w pobliżu Ramakeli. Nocą zamienili swój bogaty ubiór przywdziewając skromne szaty vaisznawów i spotkali się z Mahaprabhu. Padli, każdy ze źdźbłem trawy w zębach, u lotosowych stóp Mahaprabhu mówiąc:

mat-tulyo nasti papatma
naparadhi cha kaśchana
parihare 'pi lajja me
kin bruve purusottama

"Nic nie znaczymy, jesteśmy najbardziej niekwalifikowani i nie nadajemy się nawet aby stawać przed Tobą. Jestesmy bardzo upadli. Prosimy uratuj nas!" Słysząc ich słowa, widząc ich w stanie całkowitego oddania, serce Mahaprabhu stopniało . Objął ich i powiedział: " Nie bądźcie tak sfrustrowani i wróćcie do waszych zajęć."
Wcześniej Rupa i Sanatan napisali wiele listów do Mahaprabhu, a On zachęcił ich mówiąc:

"Bądźcie tak jak kochanka, która zawsze myśli o swym ukochanym, ale nie daje nic po sobie poznać angażując się w codziennie w sprawy swojej rodziny. Bądźcie właśnie tacy, a kiedy nadejdzie odpowiedni czas, Kryszna uwolni was z tej sytuacji."
W ten sposób Rupa Goswami już wcześniej otrzymał wsparcie, a kiedy spotkał się z Mahaprabhu w Ramakeli, ten dał jemu i jego starszemu bratu jeszcze więcej nadzieji: " Wracajcie, a we właściwym momencie Kryszna uwolni was z waszych ziemskich stanowisk i obowiązków. Oboje jesteście moimi wiecznymi sługami więc nie obawiajcie się z nikąd zagrożenia. Kryszna wam pomoże."
Przed odejściem ostrzegli Mahaprabhu: "Tutejszy król jest muzułmaninem. Bez wątpienia odczuwa pewną sympatię do Ciebie, ale jak zobaczy te tłumy ludzi podążające za Tobą, wtedy może się zmienić. Jeżeli będziesz się poruszał wraz z tymi tysiącami ludzi to może poczuć się zagrożony i chcieć Tobie zaszkodzić".
Rupa spotkał się później z Mahaprabhu, kiedy Ten wracał z Vrindavany. Mahaprabhu nauczał Szrila Rupę Goswamiego i uczynił go odpowiedzialnym za zorganizowanie ośrodków i świątyń w Mathurze i Vrindavanie. Kazał mu przywrócić zapomniane miejsca dziecięcych przygód Kryszny oraz napisać książki, które zawierałyby nauki udzielone mu przez Mahaprabhu. Był On osobistym nauczycielem Rupy Goswamiego i oczekiwał, że Rupa będzie przewodził Jego sampradaji.
Mahaprabhu spotkał się z Rupą w Prayag, a z Sanataną w Benares. Oboje Goswami byli bezpośrednimi studentami Mahaprabhu Szri Czeitanjadevy. Podczas gdy dla innych był doradcą, dla nich stał się osobistym nauczycielem i uczynił ich mistrzami w lini nauki Jego boskiej koncepcji. Tak objawiła się pierwsza rola jaką grał Szri Rupa Goswami.
Następnie spotkali się znowu w Nilachala. Tym razem  Mahaprabhu przyjął Rupę jak swego syna. Mahaprabhu nie chcąc łamać prawa w Jagannatha-ksetra dał schronienie Haridasowi Thakurze w domku przyogrodowym Tapana Miśry. Kiedy przybył tam Rupa Goswami, również otrzymał schronienie w tym samym miejscu z Haridasem Thakurem. Podobnie było z Sanataną.
W naturze Mahaprabhu nie było chęci wzniecania niepokoju w otoczeniu. Dla vaisznawizmu najlepszym rodzajem relacji z otaczającym środowiskiem jest życzliwość. Nasz Guru Maharadża powiedział, że varnaśram-dharma polega na życzliwym stosunku do natury i świata. Varnaśram jest zorganizowana w sposób, który nie zakłóca naturalnych prądów w tym świecie. W tych naturalnych prądach możemy praktykować nasze uświęcone życie i nie ma potrzeby aby wprowadzać w to jakiś niepokój.
Mahaprabhu nie miał zamiaru ustanawiać braminizmu, jakiejś zewnętrznej rzeczy, ale to co ofiarował było o wiele wyższej natury. Jego dar przekracza wszelkie "izmy". Kiedy nauczał Rupę Goswamiego w Prayag, powiedział swoim towarzyszom: "Jeszcze nie zdajecie sobie sprawy z tego jakie on posiada kwalifikacje". Ustanawiając Rupę Goswamiego jako swojego największego studenta rzucił tym samym wyzwanie dla wszystkich ekspertów w rodzaju Ramananda Rayi, Swarup Damodara, Sarvabaumy Pandity, Bhagavana Acaryi, Sikhi Mahiti i wielu innych panditów z dworu króla, którzy byli zwolennikami Mahaprabhu. Setki wielkich osób było towarzyszami Czaitanyi Mahaprabhu. Ponad to, Mahaprabhu uważał Ramanandę Raya za równego sobie, a nawet więcej - za swojego guru.
Swarup Damodar jest uważany za drugą manifestację Mahaprabhu: saksat mahaprabhura dvitiya svarupa. Mimo to Mahaprabhu zdecydował, że Jego sampradaja, sukcesja będzie prowadzić przez Rupę Goswamiego. Nie przez Swarup Damodara, chociaż uważał go prawie za kogoś wyższego od Siebie.
Jeżeli ktokolwiek pragnął ofiarować poezję albo jakiś inny utwór najpierw musiało to być zaaprobowane przez Swarup Damodara i dopiero wtedy było prezentowane Mahaprabhu. Nikt nie mógł ominąć tej procedury i dokonać bezpośredniej prezentacji dla Mahaprabhu.
Mahaprabhu pragnął być nauczany przez Ramanandę Raya, kiedy byli nad brzegiem Godavari. Eka Ramananda hoy ithe adhikara: " Jest on żyjącym mukta-puruszą. Nikt nie potrafi tak działać na planie materialnym jak Ramananda Raya." Mimo tak wielkiego świadectwa, jakie dał mu Mahaprabhu, to nie jemu miała zostać powierzona sukcesja.
Zamiast tego, Mahaprabhu uczynił Rupę Goswamiego sukcesorem i zaprezentował go na zebraniu wszystkich generałów. Mahaprabhu powiedział im: "Spróbujcie go przeegzaminować". Ramananda Raya został sędzią i zapytał go o jego sztuki zatytułowane "Lalita Madhava" oraz "Vidagdha Madhava". Ramananda Raya sam napisał wcześniej sztukę " Jagannath Vallabha Nataka".

Oprócz  Ramananda Raya jako głównego sędziego, Mahaprabhu uczynił sędziami także Swarup Damodara i Sarvabhaumę Bhattacaryę. Ramananada zadawał pytania dotyczące stylu w jakim Rupa napisał różne części swojej sztuki oraz opini jakie tam zawarł. Rupa dawał doskonałe odpowiedzi, jedna po drugiej, na każdą kwestię. Wszyscy byli pod wielkim wrażeniem, niewyłączając Haridasa Thakury, który nawet jeszcze kilka lat przed Mahaprabhu zaczął nauczać o mahamantrze Hare Kryszna.
Haridas Thakur był kilkakrotnie poddany ciężkim próbom i wyrzeczeniom. Był bity na 22 placach targowych przez strażników chcących go zabić. Stawał wobec wielu testów przez które przechodził zwycięsko ukazując jednocześnie chwałę Szri Harinam. Haridas Thakur wyrażając się o śloce Rupy Goswamiego gloryfikującej Święte Imię stwierdził: " Nigdy do tej pory nie usłyszeliśmy takiego opisu chwał Świętego Imienia"
Ramananda Ray powiedział : "Kin kavyena kaves tasya.. Koncepcja Kryszny dana nam przez Mahaprabhu, a zaprezentowana przez Rupę Goswamiego na tym zebraniu wprawiła nas wszystkich w osłupienie. Są to rzeczy pozostające poza możliwością ludzkiego opisu, a jednak Rupie Goswamiemu udało się je uchwycić słowami."

Mahaprabhu zapytał Ramananda Raya: " Jakie wnioski wyciągnąłeś z jego opisów?" Ramananda odpowiedział: "Są niewyobrażalnie wyborne. Przekazałeś mu wszystko co usłyszałeś ode mnie. Nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Co więcej, jego prezentacja przewyższa wszystko co do tej pory słyszeliśmy. Kin kavyena kaves tasya. On z pewnością jest wielkim poetą. Słuchając tej poezji wszyscy zostaliśmy zaszokowani. Kin kandena dhanus-matae: bohater, który nie potrafi osiągnąć swego celu nie jest wielkim bohaterem. Rupa Goswami jest wielkim bohaterem, który zawsze osiąga swój cel. Wszyscy przyznajemy, że jest Twoim reprezentantem."

Wszyscy stwierdzili: "Musiałeś obdarzyć go całą Swoją łaską, gdyż w przeciwnym razie nie byłoby możliwym, aby zaprezentował to w taki sposób."
Mahaprabhu nie pozostało nic innego jak zaakceptować te stwierdzenia, chociaż nie było w Jego naturze określanie siebie mianem pandity. Niemniej tym razem przyznał:" Tak, obdarzyłem go Moją łaską". To jest niezwykłe. Na tym nie skończył i mówił dalej: " Dałem mu Swoją łaskę, ale to nie wystarczy i dlatego pragnę abyście wszyscy dali Rupie swoje błogosławieństwa, aby mógł przedstawić światu Moją wizję."

Wtedy oni odpowiedzieli:" Twoja łaska jest wystarczająca." Mahaprabhu się jednak upierał: "Nie, nie jest wystarczająca. Jesteście wszyscy moimi przyjaciółmi, więc obdarzcie go swoją łaską, wtedy jego serce wypełni miłość Kryszny i będzie potrafił przekazać ją innym."
Wtedy wszyscy bez wahania dali Rupie Goswamiemu swoje błogosławieństwa. Było to piękne spotkanie. W taki oto sposób Mahaprabhu wzniósł na egzaltowną pozycję Rupę Goswamiego i dał mu w ręce całą sampradayę. Po tym, Rupa Goswami pozostał jeszcze cały rok w Jagannath Puri ucząc się coraz więcej od Mahaprabhu. Następnie udał się do Vrindavany, aby samemu tam nauczać.

Kavi Karnapura także został upełnomocniony przez Czejtanię Mahaprabhu i odkrył oryginalną tożsamość w odniesieniu do Kryszna-lila, każdego bliskiego wielbiciela Mahaprabhu. Rupa Goswami został rozpoznany jako Rupa Mandżari, która przewodzi wszystkim mandżaris w Kryszna-lila. Śrimati Radharani jest główną panią wśród służących Szri Krysznie, a Lalita, Viśakha, Czitra, Czampalatika, Tungavidja, Indulekha, Sudevi oraz Rangadevika są ośmioma najbliższymi przyjaciółkami Szrimati Radharani. Głową jest Lalita, a pod nią jest Rupa Mandżari, która jest obecna w Goura-lila jako Rupa Goswami.

Jeżeli nie uznamy Vakreśvara Pandity jako ucznia Mahaprabhu to można powiedzieć, że Kavi Karnapura był jedynym uczniem Mahaprabhu w tamtym czasie. Kavi Karnapura był synem Śiwanandy Sena. Kiedy przebywał jeszcze w łonie swojej matki, Mahaprabhu polecił Śiwanandzie Senie dać mu imię Puridas. Jednak po jego urodzeniu się, Śiwananda Sena zamiast tego dał mu imię Czejtaniadas. Kiedy chłopiec był w wieku około 5 lat jego ojciec zabrał go ze sobą idąc zobaczyć się z Mahaprabhu. Pan zapytał o imię chłopca. Ktoś powiedział, że na imię mu Czejtaniadas na co Mahaprabhu odrzekł nieco zawstydzony i z obiekcją: " Nie, jego imię to Puridas. Dlaczego dałeś mu imię Czejtaniadas? "

Mahaprabhu następnie dał mu wielki zastrzyk energii. Polecił mu: "O Puridasie, teraz intonuj święte imiona. Śpiewaj "Hare Kryszna Hare Kryszna Kryszna Kryszna Hare Hare, Hare Rama Hare Rama Rama Rama Hare Hare ." Ale chłopiec milczał. Dwa, trzy razy Mahaprabhu naciskał go aby zintonował Hare Kryszna. Był zadziwiony: Jedno moje słowo i cały świat będzie intonował święte imiona Kryszny, a ten chłopiec się opiera! Co to znaczy?"

Zapytał się Swarup Damodara dlaczego ten chłopiec nie chce intonować: " Każdy powtarza intonując Hare Kryszna Mahamantrę kiedy tak polecę tylko nie ten chłopiec. Dlaczego on nie chce? Swarup Damodar odpowiedział: ""Ooo, tak, tak, ten chłopiec właśnie otrzymał inicjację od Ciebie, i czuje, że Ty jesteś Guru całego świata, samym Kryszną, i że właśnie go inicjowałeś. Otrzymał mantrę od Ciebie, dlatego intonuje ją w umyśle." Zaskoczony Mahaprabhu rzekł: " Ten chłopiec jest bardzo inteligentny".
W ten sposób Puridas otrzymał swą szczególną inicjację. Ten Puridas znany był później jako Kavi Karnapura i skomponował nadzwyczaj doskonałą sztukę "Czeitanja Czandrodaja Nitaka". Myślę, że żaden człowiek nie byłby w stanie napisać czegoś takiego. Ozdobił tą sztukę całym bogactwem Czeitanyi Mahaprabhu. Jest on również autorem "Gaura-ganoddeśa-dipika" i "Krsna-ganoddeśa-dipika".

Przez Kavi Karnapurę i innych bhaktów takich jak Swarup Damodar, Ragunath Das,  i Szrila Dżiwa Goswami dowiadujemy się, że Mahaprabhu w Szrila Rupie Goswamim umieścił moc Swojej sampradaji. Jest on najważniejszą osobistością w sampradaji Czeitanyi Mahaprabhu i przepaja ją duchem Mahaprabhu. Ta historia to bardzo poważny temat. Myślę, że zrozumieliście to co próbowałem wyrazić.

Rupa Goswami jest również gloryfikowany przez Narottam Das Thakura, który jak to jest wspomniane w świętych tekstach, nie jest różny od osoby samego Mahaprabhu. W tej gloryfikacji Narottam Das Thakura zawarł całą siddhantę, najwyższy nastrój oddania i największą chwałę Rupy Goswamiego. Do dziś, ta szczególna modlitwa jest życiem Gaudia Vaisznawów. Szrila Sarasvati Thakur dożywając swoich ostatnich chwil w tym świecie pragnął słuchać tej modlitwy z ust nikogo innego jak Szrila Guru Maharadża.

Chociaż Szrila Sarasvati Thakur miał miękkie serce, nie tolerowł tego kiedy kto inny niż Guru Maharadża recytował tą modlitwę. Miał wykrzyknąć: " Nie interesuje mnie melodyjny śpiew. Chcę słuchać jak śpiewa tylko Szridhar Maharadża!" Ta pieśń brzmi następująco:

śri-rupa-manjari pada sei mora sampada
sei mora bhajana-pujana,
sei mora prana-dhana, sei mora abharana,
sei mora jivanera jivana

Nie chcę próbować wyrazić treści tej pieśni po angielsku z powodu głębi prawd w niej ujętych. Podczas szczególnych dni takich jak dni pojawienia się i odejścia Szrila Sarasvati Thakura czy Rupy Goswamiego, Szrila Guru Maharadża osobiście śpiewał tą pieśń obdarzając w ten sposób łaską Rupy Goswamiego wszystkich zebranych wielbicieli. Zdarzało mu się ją śpiewać również przy innych okazjach.

Pamiętając te historie, myślę o naszym wielkim szczęściu, że jesteśmy w lini wyznaczonej przez Rupę Goswamiego Prabhu.

Szrila Rupa Goswami Prabhu ki jaya! Prabhupad Szrila Bhakti Siddhanta Saraswati Thakur ki jaya! Om Visznupad Szrila Bhakti Rakszak Szridhar Dev-Goswami Maharaj ki jaya! Wszyscy zebrani wielbiciele ki jaya! Hari Nam Sankirttana ki jaya! Szri Czeitanja Saraswat Szridhar Mission ki jaya! Jaya Namacharya Szrial Haridas Thakur ki jaya! Gaura Premanande Hari Hari bol!